Muzîk, di her çand û civakê de, ji awazên herî sade bigire heta senfoniyên tevlihev, bûye parçeyek bingehîn a mirovahiyê. Di vê nivîsa blogê de, em ê teoriyekê li ser muzîkê pêşkêş bikin: Muzîk wekî makîneyeke demê– ne tenê vegotineke hestan, amûreke ku demê di nav xwe de digire, me dibe rabirdû, niha an jî paşerojê û carinan sînorên demê bi tevahî dişkîne. Teorî: Muzîk wekî Makîneyeke Demê Muzîk ne tenê deng e; ew rêwîtiyeke di nav demê de ye. Her awaz, her not an jî her ritm xwedî hêzeke yekta ye ku dikare guhdar vegerîne bîranînekê, wî bibe paşerojê an jî wî di nav xeyalên paşerojê de bihêle. Mînak, dema em straneke ku di zarokatiya me de bihîstiye guhdarî dikin, em ne tenê stranan dibihîzin lê em wê demê ji nû ve dijîn – bêhn, ronahî, hest. Ev yek nîşan dide ku muzîk ne tenê hunerek e lê di heman demê de portalek demê ye. Teoriya me dibêje ku muzîk demê ne tenê "vegerîne", lê di heman demê de wê "dixebitîne". Ritmeke bilez, wekî ya di muzîka techno de, dikare de...